HażlachŚwiynty Florian patrón fajermónów jim pómogo gasić chałupy

 

 

 

 

Kopoczki

 

Zaś prziszeł wrzesiyń, słónko je coros słabsze,

Przes dziyń ganc fest grzeje, a wieczór wartko gaśnie,

Ze ziymnioków, kiere w moju gaździno posadziła,

Urosły szumne becoki, drobnioczków snoci tam nima.

 

Ty ziymnioki se cicho spióm pod suchymi zielinami,

Eszcze nie wiedzóm, że jich gazda zjy na łobiod ze szpyrkami,

Gaździno s nich srobi stryki, fusate gałuszki, żebroczke,

Dzieckóm frytki, a starzikowi s kapusty babraczke.

 

Nejprzód sie trzeja ku nim dostać, zieliny wykosić,

Kopaczke namazać, miechów wiyncyj nanosić,

Na miedze poskludzómy zieliny ze ziymnioków,

Jak jich nieskorzi spolymy, pojymy se pieczoków.

 

Tacik traktorek namazoł, rope do niego lejóm,

Baby lecóm s koszami, a chłopi sie śmiejóm,

Bo wiedzóm, że jak gazda s kopaczkóm wyjadóm,

To flaszke kansik schowie, po cichu przed babóm.

 

Prziczepe trzeja prziwiyźć, bo baby na zogónach czakajóm,

Gazda poloł po jednym, a uż chłopi jóm targajóm,

Kopaczka narychtowano, do wołka przistawióno,

Traktorek czorny dym puścił, gaździno kapke zdziwióno.

 

Bo miasto becoków, yny same drobnioczki do luftu leciały,

Baby sie po nich zegły a wszystki do kosza wciepały,

Ale se swoji pomyślały, że gazda mało gnoja nakidoł,

Bo sie na swojóm babe na zogrodzie a na zogónie fórt dziwoł.

 

W postrzodku wołka jednako szumne ziymnioki uż lecóm,

Dziecka jich posbiyrajóm, do kosza mamie prziniesóm,

Pełne, ciynżki kosze chłopi na prziczepe sujóm,

Kopaczka sie wartko zwyrto, paniczki przedreptujóm.

 

Bo wołek cały skopany, a ziymnioków ni ma,

Starka narzykajóm, że jim je ganc zima,

Starko stóncie se na zaczóntku kaj sie zaczyno kopać,

Nasbiyrocie becoków, a przestaniecie wynotwiać.

 

Prziczepa uż je pełno, jadymy do piwnice,

Ziymnioków nóm styknie aspón do Grómnice,

Nim sie łostatni ziymnioki do corka skulały,

To paniczki piynć miechów eszcze nasbiyrały.

 

Gazda chłopóm polywo, gaździno niesóm swaczyne,

Starka uż dreptać ni mogóm, siedli se na ziymie,

Dziecka ciepióm pecyny tam hanej na miedze,

Gazda traktorkiym pómału s prziczepóm se jedzie.

 

Postawi jóm na ziymnioczysku, powłóczy ziymeczke,

Na pokopkach sie nasbiyro becoków kapeczke,

Potym se ty ziymnioki gazda potajluje,

Drobnioczki a skrymbioki do kosza powciepuje.

 

Spióm se zymnioczki w corku, a po cichu czakajóm,

Aż jich gaździno na łobiod kiejsi zawołajóm,

Dobre bydóm ku miynsie, abo ku kapuście,

Na Godni Świynta,Wilije abo w miynsopuście.

 

Kopoczki bydóm zajś na rok, wszyscy sie radujóm,

Aji starka, choć rewme w nodze uż fest czujóm...

 

Tómek Sochacki

 

                                            Odpust

 
Dzisio w Hażlachu je łodpust, słóneczno niedziela,
Rzykajóm ludzie na klynczkach, do Świyntego Bartłomieja,
Apostoł to był odważny, za wiarym go zabili,
Za to że wyznoł Jezusa, ze skóry go odrzili. 
 
Na placu przed kościołym budy nastawiane,
W nich kupić idzie balóny, bawidła malowane,
Ciastka rostomajte, kokoski, s orzechami,
Autka, lalki, pluszoki, flinty s nabojami. 
 
S kierych potym chłapczyska po dziedzinie strzylajóm,
Jak gaździnóm nasrajóm, po rzici nachytajóm,
Sóm tam aji serca, s piernika wypiykane,
Lukrym sóm na nich słowa miłości napisane. 
 
Kupujóm jich chłapcy, galankóm, a chłopi paniczkóm,
Ujcowie ciotkóm, a aji starzicy stareczkóm,
Babski drzist też czasym pod budami sprzedujóm,
Paniczki a dziecka se po nim palce oblizujóm. 
 
Po kościele dziecka do Łojców na łobiod idóm,
Sóm radzi, że wnuki a wnuczki dzisio jich nawszczywióm,
Mama polywke s nuglami do talyrzi uż nalywajom,
Foter ze synkiym sztamperle gorzołkóm napełniajóm. 
 
Pijóm se tóm łodpustówke, nim gaździno do pojeść,
Miała być jedna półka, a uż jich wypili sześć,
Na drugi Mama fajne miynso nóm srobiła,
Wczora szumnego kokota wziyna a zabiła. 
 
Po łobiedzie Łojcowie s dzieckami wyrzóndzajóm,
A dziecka bawidełkami sie pieknie bawulkajóm,
Mama upiykli kołocz s posypkóm ze syrym a s makiym,
Ku kawie to je nejlepsze, wszyscy jedzóm ze smakiym. 
 
Mama ze synowóm s dzieckami po miedzy spacyrujóm,
Tata ze synkiym pod trześnióm przi piwie przesiadujóm,
Po połedniu mecz grajóm, trzeja sie podziwać,
Jako ta nasza Victoria poradzi wygrywać. 
 
Potym pójdymy na muzyke se kapke potańcować,
Do wieczora bydymy zwyrtać, skokać, balandrować,
Zaś łodpust, za nami, paradny, malowany,
Yny kokot jakisi siedzi zastarany...
 
Tómek Sochacki

                                                Hażlach

 

Kicoł se zajónczek po Cieszyńskij Ziymi, 

Dziwoł sie jak trowka wszyndy sie zielyni, 

Za Cieszynym w lesie chwilkym sie zastawił,

Kwiotki se powónioł, a uszy postawił. 

 

Tyn las to je Parchowczok, brzózkami malowany,

Za nim Parszywo Kympka a Czuchów schowany, 

Dokoła lasy, kopieczki a głymboki jamy, 

Możne kansik jakisi skarb bydzie zakopany.  

 

Bliży je Fukała, potym Podbrzezówka, 

A przi Wielkich Kóńczycach chowie sie Odnóżka, 

Uż wieczór, trzeja sie wrócić na spadek do mamy, 

Zajónczek s mamóm w jamie siedzi uż schowany. 

 

Trzeja se dować pozór, bo jutro je wielki gón,

Flintkorze, panowie przijadóm ze wszystkich świata strón, 

Zaś bydóm szwandrosić jak uwidzóm ty zajyncze jamy, 

Hasloch, lebo Hasen loch, sprógujcie, jynzyk połómany. 

 

Potym siedlocy zacznom tak mówić jak ci panowie, 

Hasloch, potym Hażlach, tak jim zustanie uż w głowie,

Siedloków tu dycki było kupa, łorali doły głymboki, 

Chowali krowy, babucie, kury, a biołe trusioki. 

 

Sóm tukej dwa kościoły, dwie wiary kole siebie,

Choć wierzóm inakszy, możne sie spotkajóm w niebie, 

Fojta mómy młodego, zrynczny s niego synek, 

Buduje tak, że w Hażlachu bydzie isto rynek. 

 

W Cyntrum je szkoła, kónzum a boisko,

Ci co tu miyszkajóm wszyndzi majóm blisko, 

Ku Zamarskóm je Górski, a choć gór tam ni ma,

Je tam kopiec a za nim wielkucno dolina. 

 

Przes Hażlach idzie cesta, Karnowiec sie nazywo,

Przed nim na Kopcu kokot, na gróncie sie odzywo,

Pod kopcym sóm modre stawy, ryby na nich skokajóm, 

Pod Szybóm, na Czorne Doły lekućko skryncajóm. 

 

W tych dołach nad stawami utopce snoci siedzóm, 

W nocy ludzi straszóm, w dziyń siedzóm pod miedzóm,

Przyndziecie przes Babilón, krajuszkiym, chodnikiym,

Tam je pore chałup, sóm uż ganc Pod Rudnikiym. 

 

Jak przijedziecie do tej naszej dziedziny, 

Nie wyjedziecie bez kołocza a godnej gościny, 

Paniczki s KGW Wóm dycki cosi dobrego uwarzóm, 

Jako pod blachóm chajcować, fojermóni ukożóm. 

 

Cobyście wiedzieli, jako ogiyń po lasach rozpolać,

Kany zwónić po pómoc, a jako sie ratować, 

Sóm w Hażachu sportowcy, flintkorze, pszczelorze, 

Siedlok Wóm ukoże jako sie traktorym łorze. 

 

Bo ludzie tukej sóm tacy, robocie rozumióm,

Sóm mechanicy, co s autami wszecko robić umióm, 

Je tukej lakiernik, kiery auta strziko, 

Sóm aji kamiyniorze, srobióm pómnik starzikóm. 

 

Nejlepszy se siednyć na koło, Hażlach objechać,

A pómału, wóniać luft, ale sie nie śpiychać, 

Jak czego nie wiycie, kaj co je, baji tam za miedzóm, 

Spytejcie sie w Urzyndzie, wszecko Wóm powiedzóm. 

 

Zajónczek kiery kicoł, Kicok sie nazywo, 

Uż terazy spi s mamóm, uż sie nie odzywo, 

Wszecko Wóm powyrzóndzoł o Hażlachu, kany miyszko,

Terazy do nas przijedżcie, oglóndniecie wszystko...

 

Tómek Sochacki

 

                                         Kóńczyce Małe 

 

Je tako dziedzina na Cieszyńskij Ziymi, 

Kiero sie kopcami, strómami a stawami miyni, 

W tych stawach rośnie tatarczok, pływajóm kaczyce,

Ta dziedzina sie nazywo Małe Kóńczyce. 

 

Tam żech sie wychowoł, do szkoły chodzowoł,

S kamratami na kołach a po lesie wywodzoł,

Miyszkołech w tej czynści przeszumnej dziedziny, 

Kaj były same miedze, lasy a wysoki brzimy. 

 

Tak żech to zapamiyntoł, tak to było kiesi, 

Ta czynść Małych Kóńczyc nazywo sie Podlesi,

Było tukej kiejsi poru wielkich siedloków,

Mieli całe szlogi łobilo a ziymnioków. 

 

W postrzodku dziedziny szumny zómek se stoji, 

Je to dwór obrónny, tóż niczego sie nie boji,

Kiejsi zapuszczóny, zmazany, odropany, 

Terazy hyrnie stoji bo je obrychtowany. 

 

Tam sie ros za czas paniczki s KGW schodzajóm, 

Dycki cosi uwarzóm, rychtujóm, wyrzóndzajóm,

Szumne tam pieśniczki Małokóńczanie śpiywajóm, 

Na każdym kónkursie nagrody wygrywajóm. 

 

Małe Kóńczaneczki też tam śpiywajóm a tańcujóm,

Na imprezach a kóncertach szumnie wystympujóm, 

Sóm tu w Małych Kóńczyc sportowcy, pszczelorze, flintkorze, 

Każdy robi to co umi, co mo rod a wiela może. 

 

Kole zómku je stow wielkucny a na nim most s drzewa, 

Most je dobry bo stawu obchodzać nie trzeba, 

Sóm jednako tacy, co radzi szpacyrujóm, 

Abo na kołach radzi po Kónczycach rajzujóm. 

 

A tukej je kaj rajzować, szpacyrować, chodzić, 

Jak uż nie bydziecie wiedzieć co ze sobóm srobić,

Zóndźcie do sołtyski, óna Wóm doradzi,

Ta Wóm wymyśli zajynci, że bydziecie radzi. 

 

Kónsek łod zómku, je kościół szumny, zadrzewióny,

Kole kościoła je kierchów strómami zaciynióny, 

Spióm se na nim Małokóńczanio, co hań downij pomrzili, 

Co w Małych Kóńczyc żyli, balandrowali, robili. 

 

Przes dziedzine rzyczka se pómału rzynie, 

Tukej płynie miedzóm, tam sie kapkym swinie, 

Nazywo sie Piotrówka, a choć je tako mało, 

Jak wyleje to starość majóm Małokóńczanio. 

 

W postrzodku dziedziny je wielko dolina, 

Za Palowym Kopcym chned je Kolónija,

Pod nim Zogrodniki, a dali za miedzóm,

Sóm wielkucne stawy, utopce tam siedzóm. 

 

Po drugij strónie Kóńczyc, kaj chałup je niewiela, 

Też je kupa stawów, to je Saradela, 

Wyżyj na kopieczku chałupa je na chałupie, 

Tam je Karolinka, ludzie miyszkajóm w kupie. 

 

Sóm też w Małych Kóńczyc gryfni fojermóni,

By było kupa nieszczynść, coby nie łóni, 

Zómek, stawy, dobrzi ludzie, trzi kopce a dolina, 

To sóm Małe Kónczyce, tako przeszumno dziedzina...

 

Tómek Sochacki

 
Żniwa
 
Siyrpiyń to je dycki taki miesión w każdym roku,
Kiej gazda wyndzie na pole a prawi: "Bez uroku!"
Bo se weźnie do rynki obilo zorka małe,
Spruguje, a chned wiy, że óny uż sóm zdrzałe.
 
Dzisio kómbajn wielkucny wymłóci we dwie godziny,
To co kiejsi robili ludzie s calutkij dziedziny,
Hań downij sie nejprzód łobili kosami zesiykło,
Potym snopki we słóme sie szumnie oblykło.
 
Snopki se na polu dziyń, abo dwa postoły,
Potym sie jich skludziło do gumna stodoły,
Chłopi s gazdóm cepami po tych snopkach walili,
Aż pod słómóm uwidzieli, to cynne łobili.
 
Ty zorka gazda do burdaka pómału se dowoł,
A burdak jich wioł, fukoł, tajlowoł, pucowoł,
S niego zorka łobilo sie chytało do miecha,
Dlo gazdy to uż była fest wielko uciecha. 
 
Bo uż wiedzioł, że ty zorka do młyna zawiezie,
A s młyna mółkym na chlyb a na buchty prziwiezie,
Gaździno zaś je rada, świycóm sie ji oczy,
Na niedzielym napiecze cały plech kołoczy.
 
Słómym s młócynio trzeja było do sómsieka dać,
Bydom miały w zimie zwierzynta na czym spać,
Było kiejsi przi źniwach tej roboty nie mało,
Czasym to aji dwa tydnie do kupy wszecko trwało.
 
Ale ludzie pospołu se pómału robili,
Przi tym se drzistali, fulali, rzóndzili,
Dzisio kómbajn przijedzie poburczy a porampluje,
Łobili wywieje, potajluje, a słómym wypluje.
 
Potym presa przijedzie, eszcze niż sie ściymni,
A wyciepie powiónzane kostki na ściyrni,
Terazy cepy wiszóm w Izbie Regiónalnej na ścianie,
A burdaki stojóm w zogródce, szumnie pomalowane. 
 
Yny czasym wieczór se spóminajóm, ty żniwa hań downe,
Jaki sie przi nich śpiywało pieśniczki starodowne,
Jaki to było świynto, bo Pónbóczek s nieba,
Dowoł człowiekowi zorka do pieczynio chleba.
 
Tómek Sochacki

 

O strómach w Cieszynie, kiere zawadzały...

 

Kole cesty w Cieszynie strómy se stoły, 

Żodnego ze siykiyrkóm, s piłóm sie nie boły, 

Sadzóne były eszcze kiejsi za Austryje, 

Niejednóm przeżyły w mieście sumeryje.

 

Dycki na wiosne liści zielóne puszczały,

Ptoki a zwierzynta rade sie w nich chowały, 

S wieczora ty strómy rzóndziły miyndzy sobóm, 

Jako ludzie żyjóm, co fajnego robióm.

 

Spóminały se aji ty chańdowne czasy,

Kiej w starucnym Cieszynie szumne były lasy,

Potym nieskorzij strómy zaczli bulać, 

Po miedzach bez lasów wiater zaczón hulać.

 

Potym se tam ludzie chałupy postawiali, 

Ale ciynia nie było, fórt na słónko mamrali,

Bo kaj ni ma strómów, w lecie jak je hyc, 

Tak ni ma czym dychać, luftu nic a nic.

 

Ty strómy kole cesty w Cieszynie niechali, 

Damfule a wagóny po torach popuszczali, 

Całe roki sie ty strómy na cugi dziwały, 

Rosły se po cichu i nie zawadzały.

 

Smyrały wagóny listkami zielónymi, 

I myślały, że to sie nigdy nie zmiyni,

Prziszoł jakisi chytry, metry porachowoł, 

S kimsikej przerzóndził, cosi poczachrowoł.

 

I ogłosił w becyrku starostowi nieskorzij, 

Że ty strómy zawadzajóm szefóm kolejorzi, 

Przeżyły strómy Austryje, Niymców a naloty, 

Nie przeżyły obyczajnej ludzkij gupoty,

 

Terazy Cieszynioki w hyca sie bydóm smażić, 

A pod parazolami o strómach fórt marzić...

 

Tómek Sochacki

 

Hyc

 

Uż tydziń nas słónko fest po gymbach grzeje, 

Pón Bóczek hajcuje, hyc sie s nieba leje, 

Yny siedlocy muszóm robić łod rana, 

Czas je dobry do suszynio a ruszanio siana.

 

Gazda sie uwijo, proch leci do łoczy, 

A trzeja sie śpiychać bo sie hanej mroczy,

Choć siano deszcz popadze, to mu nic nie bydzie, 

Jak je na ostropcu, to choć burza przidzie.

 

Bydzie lepszy smakować naszym krówkóm w zimie, 

Bo lato a gor jesiyń dycki warto minie,

W taki hyca bezmala piż trzeja łapczywie, 

Tóż gazda wycióngnół chłopóm po piwie.

 

Mo go dycki schowane we szpajsce we wodzie,

Gaździno nas nie widzi bo je na zogrodzie, 

Tóż esze po jednym, bo dochtór prawił gazdowi, 

Że sie mo pić w hyca aji do trzech litrów wody.

 

Piwo to ni ma woda, ale lepszy smakuje,

Jak sie człowiek urobi, a rónk uż nie czuje, 

Jedni narzykajóm, na takóm duchote,

Wlazujóm do wody, srajóm na robote.

 

Inksi muszóm robić, choć słónko przigrzywo,

Chwała Bogu, że tej roboty na polu ubywo,

Gazda sie dziwo, a ściyro pot s czoła,

Je rod bo zaś siana bydzie cało stodoła.

 

Straszno je posucha, ziymia je spieczóno, 

Gaździno idzie s pola, strasznie urobióno,

Jarziny a łobili wody potrzebujóm, 

Co wieczór gaździnej sie fórt lutujóm.

 

Óna jich podlywo, piastuje, a pleje, 

Kapusta, marekwia sie do nij fórt śmieje,

Naroz zagrzmiało, fest sie zablyskało,

Na suchóm ziymeczke, wody nakapało.

 

Uż padze deszcz, na kiery gażdzinki czakały, 

Każdy dziyń co wieczór o niego rzykały, 

Raduje sie kapusta, raduje pietruzieli, 

Pójdóm do polywki, kiejsi przi niedzieli...

 

Tómek Sochacki

 

 

 

Na Świyntego Jóna

 

Hej Ty Kupało, Hej ty Świynty Jónie,

Gwiozdki na niebie uż sóm rościóngnióne,

Dziołuchy cały dziyń wióneczki se wiły,

Na brzegu jeziora, se jich postawiły.

 

Chłapcy noszóm drzewo, w stus go ukłodajóm,

To bydzie sobótka, tak to nazywajóm, 

Kole północy na miedzy, przi starych pieśniczkach, 

Bydóm skokać, tańcować a grać na hóśliczkach.

 

Yny roz do roka, tako nocka krótko, 

Tóż świyć a gorej do rana, ty naszo sobótko, 

Dziołuchy nad wode idóm, świyczki zapolajóm,

Do każdego wiónka po jednej styrkajóm.

 

Potym na wode ty wiónki jedyn za drugim puszczajóm, 

Starodowne pieśniczki, se przi tym śpiywajóm,

Tak stare, że sóm starsze aji od stareczki,

Kiero też kiejsi puszczała do rzyki wióneczki.

 

Wióneczki se płynóm, świyczkami migajóm, 

Chłapcy na drugim brzegu uż jich wyglónajóm, 

Jak przipłynóm bliży, chycóm każdy jedyn, 

Potym se posiadajóm w rzyndzie nad brzegiym.

 

A bydóm wyrzóndzać jedyn przes drugigo, 

Kiery dzisio chycił wiónka szumniejszego,

Ta dziołucha co go uwiła, bydze jego babóm, 

A do ślubu przeszumnóm kolasóm pojadóm.

 

Kiejsi hań downij we świynto Kupały, 

Syncy a dziołuchy pospołu sie kómpali, 

S tych hańdownych czasów, pieśniczki zustały, 

Jasny ogiyń sobótki, ceremóniał cały.

 

Dzisio Świyntego Jóna nad wodami świyncóm, 

Ale w słowiańskich czasach fórt błóndzóm pamiyncióm, 

To co było hań downij sie nieśmi zakozać,

A nowym pokolynióm wszecko to przekozać.

 

Hej Ty Kupało, Hej Ty Świynty Jónie, 

Czuwejcie nad młodymi, wióneczek uż płynie, 

Sobótka gore, starucne pieśniczki uż słychać, 

Bydymy tóm noc świyntojańskóm, zaś długo pamiyntać...

 

Tómek Sochacki

 

Jor

 

Słónko wylazło, kocur sie grzeje, 

Wiater lekućko po gymbie zawieje, 

Śniega uż ni ma, ale może prziść, 

Zima isto wiy, kany se mo iść.

 

Dziecka marzannym do rzyki wciepały, 

Potym jóm spoliły, cosi zaśpiywały, 

Gazda sie na pole podziwoł a prawi:

Dzisio sie załorze, jutro sie uprawi.

 

Traktor trzeja zapolić, namazać maszyny, 

Narychtować zorka przed siocim muszymy, 

Cosi sie zasieje, tako wola Nieba, 

Bez łobilo nie bydzie w magacynie chleba. 

 

Na strómach szumne kwiotki, na bioło sie miynióm,

Krety a nornice uż kopióm pod ziymióm, 

Gaździno ty ziymnioki co zbyły po zimie, 

Przebiyro a postyrko uż hneda do ziymie. 

 

Jak bydzie miała wołki rowno nacióngnióne, 

przes pole, tam pod kopcym godnie pognojóne, 

Wszecko bydzie rosło, szumnie bez uroku, 

Jako każdej wiosny, jak łóńskigo roku. 

 

Na miedzy hanej na kopcu zielyni sie trowa, 

Koza chwostym zamiato, raduje sie krowa, 

Uż majóm dość fórt tego ze stodoły siana, 

Możne jich gazda wykludzi jutro s rana. 

 

Kwuczka siedzie na wajcach, kokot sie raduje, 

Fórt pieje na pnioku, bo jor ganc uż czuje,

Starka se siedli na ławce pod ścianóm,

Podziwali sie na plac a se rozmyślajóm. 

 

Wiela eszcze roków przed nimi zustało, 

Bo życi długi za nimi, a siły uż mało, 

Dziwo sie na zogóny, jako tam siejóm a sadzóm, 

Niech róbióm pokiel majóm siły, pokiel poradzóm. 

 

Spómniała se stareczka, co kiejsi usłyszała, 

Co jeja matka prawiła, kiej na zogónach kopała:

"Kómu sie nie lyni, tymu sie zielyni".

 

Toż kopejcie, siyjcie na zogónach sodźcie, 

Chłopi do gospody terazy nie chodźcie,

Bo trzeja sie potropić, na gróncie ros w roku, Cobyście na jesiyni wołali: "bes uroku!"

 

Tómek Sochacki 

 

Godni Świynta 

 

Uż Mikołoj do chałupy przes kumin wjechoł, 

Po cichu prezynta dzieckóm w miechu niechoł,

Ty, co były przeciwne łoszkrabiny dostały, 

A diobły jch po rzici rózgami śmigały.

 

Wiesiołe Godni Świynta do dwiyrzi uż klupajóm, 

Po chałupach szumne ozdoby a światełka migajóm, 

Śniega uż przes noc kapke napadało, 

Ale na bałwana fórt go je za mało.

 

Wczora eszcze był, dzisio go uż ni ma, 

Mómy terazy wiosne, lebo je zima?

Starzik fórt spómino, jak to kiejsi było, 

Na Wilijym śniega dycki nawaliło.

 

Dziecka s kopca na miechach wartko sie spuszczały,

Łod rana do wieczora w śniegu sie koltały, 

Tacik se obuł bótki, do lasa zaś idzie,

Jak co roku strómek zaś do nas tu przidzie.

 

Trzeja go pieknie przistrojić szumnymi bómbkami, 

Aniołami, lańcuchym aji bómbónami, 

Wczas rano dziecka na roraty chodzóm s lampiónami,

Rzykajóm coby Aniołek prziszoł s prezyntami...

 

We Wilijym wczas rano wszecy postowali,

Mama sóm w kuchyni, a Tacik w masztali,

Wszyscy cosi robióm, warzóm a schraniajóm,

Żodyn sie nie wadzi, raczy sie mijajóm.

 

Bo przeca jako dzisio, taki cały rok,

Tóż dowejmy pozór na każdy nasz krok...

Wieczór jak piyrszo gwiozdka na niebie zamigo, To wszyscy uż wiedzóm, Wilija sie zbliżo.

 

Tacik s Mamóm rzykajóm, Starzik skłodo rynce,

S Biblije czyto o Jezusie, Maryji, stajynce, 

Po Wiliji opłatkiym sie wszyjscy łómiymy, 

Zdrowio, szczynścio każdymu s serca winszujymy.

 

Kolyndnicy, pasztuszkowie po chałupach uż chodzóm, 

Bómbónami, ciastkami jich ludzie nagrodzóm, 

A óni winszujóm coby sie darziło, 

Mnorziło, coby szczynści w każdej chałupie było,

 

Wszyckim Wóm też życzym Bożej Opatrzności, Szczynścio, zdrowio, i kupa wzajymnej miłości, 

Wiesiołych Godnich Świónt!!! 

 

Tómek Sochacki 

 

Niezwyciynżóno

 

Je tako chałupa pod lasym, kany miedza sie zielyni, 

Brzimy tańcujóm na wietrze, obili złotym sie miyni,

Matka z Łojcym przi dwiyrzach dycki na mie czakajóm, 

A Starka ze Starzikiym fórt mie spóminajóm.

 

Tam my se z kamratami w lesie w balón grali,

A za synka na gospodarce, Łojcóm pómogali, 

Tu mie Matka do Pón Bóczka rzykać nauczyła, 

A każdóm niedzielym, do kościoła kludziła.

 

W To miejsce kaj sie człowiek ros kiejsi ulóngnie, 

To go fórt tam jakosi siła, fest jak kóniami cióngnie,

Je tako dziedzina, kany kościół zza strómów zaglóndo,

A zómek nad stawym fórt sie we wodzie przeglóndo. 

 

Chałupy na dwóch kopcach sie na siebie dziwajóm, 

A dymby starucne ze sobóm wyrzóndzajóm,

Je aji taki miasto nad Olzóm, starucne, 

Szumne je, znane, choć ni ma wielkucne. 

 

Piastowie tam kiejsi na zómku rzóndzili, 

Potym Habsburgowie, a jak sie wytracili, 

Tukej my Polocy o wolność pospołu walczyli,

 

Je tako Ziymia s kopcami a gorami, 

Małymi rzyczkami, stawami, jeziorami, 

Tam wszyjscy naszóm rzecz łod małego znajóm,

A paniczki przepiekne wałaszki oblykajóm. 

 

Je ta naszo Ojczyzna, szumno bioło - czyrwióno, 

Krwióm naszych bohaterów, przes wieki kropióno, 

Tu wszyjscy żyjymy, kochómy, umiyrómy,

Kiejsi sie zajś pospołu kansi spotkómy.

 

To je naszo kochano Polska, piekno, umynczóno,

A w naszych bioło - czyrwiónych sercach je niezwyciynżóno!

 

Tómek Sochacki 

 

Ku jesiyni

 

Liści pómału ze strómów spadujóm, 

A ponikierzi uż pod balachóm chajcujóm, 

Eszcze niby je lato, a uż czuć jesiyń, 

Oto niedowno był moj, a uż je wrzesiyń.

 

Ziymioki wykopane, lebioda spolóno, 

Rzepa wytargano, do corka skludzóno,

Nitki babigo lata wszyndzi lotajóm, 

Jak wiater powieje, to chned sie targajóm, 

 

Kupa je latoś jabłek, wszyndzi po dziedzinach, 

Ujec z nimi jeżdzili kansik do Cieszyna,

Czas stracóny, a yny bynzina wypolóno, 

Baba nasrano, a robota nie zrobióno, 

 

Ciotka zaś yny łorzechy fórt trzasko,  

Bo se uż chned chce kupić nowe żelosko,

Kapusta uż wytargano, uż jóm gazda krónżo, 

Gadzino jóm okrowo, uż ledwo nadónżo. 

 

Bo śpychać sie trzeja, żodne czakani, 

Uż jutro przidzie ujec s ciotkóm na deptani, 

Bydóm solić, deptać, ciść na siłe do beczki,    

Wypijóm przi tym gazda z ujcym dwie flaszeczki.

 

Potym jóm trzeja na kóniec kamiyniym prziwalić, 

Bydzie dobro babraczka, gazda bydóm chwolić,

Marekwia, ćwikła, jabka, gruszki, pietruzieli, 

To wszecko bydzie gazda kopcowoł po niedzieli.

 

Trowa je eszcze zielóno, kury jóm zbiyrajóm,

Bo wiedzóm, że w zimie nic nie nadziubajóm,

Czas je fórt piekny, ale kokot śpiywo na ziymi,

Starzik prawióm, że uż chned pogoda sie zmiyni. 

 

Kukurzica eszcze stoji, a kolby sóm zdrzałe, 

Ale po tej suszy co była latoś, zorka sóm małe,

Jak paździyrnik przyndzie a listopad za miedzóm,

To chned bydzie zima, starzik to dobrze wiedzóm...

 

Tómek Sochacki 

 

Dożynki na Rudniku. 

 

Dzisio dożynki, na dziedzinie świynto, 

Choć je to ros w roku, to każdy pamiynto, 

Obili, reż, skludzóne, słóma sie presuje,

Eszcze trzeja zaorać, pług gazda rychtuje.

 

Chned bydzie jesiyń, liści bydóm spadować, 

Ale eszcze Pón Bóczkowi trzeja za chlyb podziynkować,

Bo latoś była posucha, a deszcza było mało, 

Ale jakby cudym ze ziymie powyrostało.

 

Gazda z gaździnóm chlyb niesóm, kołoczym  czynstujóm,

Baby w szumnych wałaszkach na wozy wlazujóm, 

Chłopi też w ancugach za wozami kroczóm, 

Dzisio na Rudniku padze, tóż sie kapke zmoczóm.

 

Kiery kaj mo traktór abo jaki sprzynta, 

Maszkami to przistrojił jak na jaki świynta,

Dziołuchy na scynie tańcujóm, chłapcy uż śpiywajóm, 

Gazda pod parazolym, chłopóm polywajóm. 

 

Coby sie darziło siedlocy se winszujóm, 

Muzyka zagrała, gazda z gaździnóm tańcujóm, 

Choć grzmi a fórt padze woda s czornego nieba,

Żodnymu to nie wadzi, bo deszcza przeca trzeba.

 

Muzyka bydzie do nocy, po dziedzinie ramplować, 

Coroz wiyncyj por idzie na deski tańcować, 

Zaś za rok w inkszej dziedzinie sie pospołu spotkómy, 

Zaś zrobiymy gazde a gaździnóm ze słómy.

 

Terazy trzeja zorka zasioć a potym ich wahować,

Coby było za co za rok Pón Bóczkowi dziynkować.

Bo gazda ziymie orze, a obili zasieje,

Ale Pón Bóczek z nieba go wodóm podleje.

 

Dzisio sie uż z latym pómału żegnómy,   

Za rok zaś dziynkować bydymy za plóny.  

Gazda s gaździnkóm se zaś żwawo zatańcuje, 

Wielkucno gościna, sie zaś na rok rychtuje. 

 

Tomasz Sochacki.